header

Debuutroman We zijn water

Het tienermeisje Elena fantaseert over kussen met de buurvrouw. Rolf bouwt een ark om de zondvloed te overleven. Maddy vermoordde haar echtgenoot en zei sindsdien geen woord. En ook Clara, Fabrizio, Joseeke en Max banen zich eigenwijs een weg door het leven, op zoek naar houvast. Hun verhalen verweven zich met elkaar, van de intiemste gedachten tot de belangrijkste beslissingen. Maar een continue dreiging hangt in de lucht.

Carmien Michels creëerde stipje per stipje een onvoorspelbare wereld waarin kleine gebeurtenissen apocalyptische proporties aannemen. We zijn water ontziet niets of niemand. De debuutroman We zijn water verscheen op 1 oktober 2013 en werd goed ontvangen door pers en publiek. Hij haalde de shortlist van de Debuutprijs en van de Bronzen Uil 2014.

‘Een warm boek. Het zit in het alledaagse taalgebruik, de herkenbaarheid van het gevoel verloren te zijn in de wereld.’ - ****De Volkskrant

‘Michels wilde niet over mensen schrijven, maar over een tijd en een maatschappij.’ – ****Focus Knack

‘Eerder liet de 23-jarige Carmien Michels zich opmerken als bekroonde Poetry Slammer, met een groot taalvermogen. Nu opteert ze voor een caleidoscopische, gefragmenteerde roman.’ - ***De Morgen

‘Een debutante die het risico en het experiment niet schuwt, die naar buiten komt met een ambitieus boek dat niet teleur stelt en zelfs honger doet krijgen naar meer, dat wil nog steeds zeggen dat drie welverdiende sterren de hare zijn. Dat, en onze zin in meer Carmien Michels. Veelbelovend debuut!’ - ***Cutting Edge

‘Het meest verdienstelijke experiment is wellicht We zijn water van Carmien Michels. De filmische schrijfstijl en de zorgvuldige compositie, met personages die afwisselend centraal staan, zijn zonder meer de kwaliteiten van dit debuut. Michels roept in een glasheldere taal veel mysterie op zodat de lezer geïntrigeerd blijft.’ – Juryrapport van de Debuutprijs 2014

‘Carmien Michels toont zich een subtiele chroniqueur van de waanzin van alledag.’ – Thomas Blondeau

‘Dit debuut leest als een trein. Je stopt niet aan haltes, maar in hevig kloppende harten. Heel zorgvuldig weet Carmien Michels een netwerk te ontspinnen. Ik liet mij er heel graag in verstrikken.’ – Maud Vanhauwaert